ปี ร่ำไห้พบพ่อบังเกิดเกล้าเป็นคนขัดรองเท้าข้างถนน สู่ความลับสุดอำมหิตและการล้างแค้นที่บดขยี้แม่เลี้ยงและพี่ชายใจทรามให้ตกนรกทั้งเป็น!
ขบวนรถโรลส์-รอยซ์สีดำขลับสามคันแล่นฝ่าการจราจรที่ติดขัดของมหานคร มุ่งหน้าสู่โรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวใจกลางเมือง ภายในรถคันกลาง ‘รดา’ มหาเศรษฐีนีวัยสี่สิบปี ประธานกรรมการบริหารแห่ง ‘อาร์. แอล. โกลบอล’ กองทุนยักษ์ใหญ่จากนิวยอร์ก นั่งทอดสายตามองทิวทัศน์ที่คุ้นเคยผ่านกระจกกันกระสุน นี่คือการกลับมาเหยียบแผ่นดินเกิดครั้งแรกในรอบยี่สิบปี หลังจากที่เธอถูกไล่ออกจากบ้านเกิดด้วยข้อหาขโมยเงินกงสี ซึ่งเป็นแผนการสกปรกของ ‘คุณหญิงแขไข’ แม่เลี้ยงใจร้าย และ ‘ภพ’ พี่ชายต่างมารดา
ยี่สิบปีที่แล้ว รดาต้องซมซานหนีไปต่างประเทศด้วยเงินติดตัวเพียงน้อยนิด เธอต้องสู้ชีวิตอย่างปากกัดตีนถีบจนก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของโลกธุรกิจ สิ่งเดียวที่ค้างคาใจเธอมาตลอดคือ ‘เจ้าสัวธนินทร์’ พ่อบังเกิดเกล้าที่เธอเข้าใจมาตลอดว่าเกลียดชังเธอและเป็นคนออกปากไล่เธอออกจากบ้านด้วยตัวเองตามที่แม่เลี้ยงบอก
ขณะที่รถกำลังชะลอตัวติดไฟแดงหน้าโรงแรมหรู สายตาของรดาก็ปะทะเข้ากับร่างของชายชราคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนฟุตปาธริมถนน ชายชราสวมเสื้อผ้ามอซอขาดวิ่น ร่างกายผ่ายผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก กำลังก้มหน้าก้มตาใช้แปรงขัดรองเท้าหนังให้กับนักธุรกิจที่เดินผ่านไปมา
แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของรดากระตุกวูบและลมหายใจสะดุดกึก คือใบหน้าด้านข้างของชายชราคนนั้น… เค้าโครงหน้าที่คุ้นเคย รอยแผลเป็นเล็กๆ ที่หางคิ้ว… นั่นคือ เจ้าสัวธนินทร์! อดีตมหาเศรษฐีเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ พ่อของเธอ!
“หยุดรถ! จอดรถเดี๋ยวนี้!” รดาร้องสั่งเสียงหลง เธอไม่รอให้บอดี้การ์ดมาเปิดประตู หญิงสาวในชุดสูทแบรนด์เนมราคาหลักแสนผลักประตูรถพุ่งพรวดออกไปท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของผู้คน
รดาวิ่งเข้าไปหาชายชราที่กำลังนั่งขัดรองเท้า น้ำตาที่กลั้นไว้ตลอดข้ามทวีปไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจควบคุม เธอทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นฟุตปาธที่สกปรกโดยไม่สนใจเสื้อผ้าราคาแพง มือบางที่สั่นเทาเอื้อมไปจับมือที่หยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยแผลของชายชรา
“พ่อ… พ่อคะ… นี่รดาเอง พ่อจำรดาได้ไหม…” เสียงของเธอสั่นเครือปานจะขาดใจ
ชายชราเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้าง ริมฝีปากแห้งผากสั่นระริก ไม้ขัดรองเท้าในมือร่วงหล่นลงพื้น “ร… รดา… ลูกรดา… ผีหลอกพ่อใช่ไหม… ลูกตายไปแล้วนี่ลูก ลูกถูกไฟคลอกตายที่อเมริกาไปเมื่อยี่สิบปีก่อนแล้ว…”
คำพูดของพ่อเปรียบเสมือนคมมีดนับพันเล่มที่กรีดแทงลงกลางหัวใจของรดา “ตาย? ใครบอกพ่อคะว่ารดาตาย! รดายังมีชีวิตอยู่ รดาสบายดี รดารวยแล้วพ่อ รดากลับมารับพ่อแล้ว… เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมพ่อถึงตกอยู่ในสภาพนี้! บริษัทของเราล่ะ คฤหาสน์ของเราล่ะคะ!”
น้ำตาของชายชราไหลอาบแก้มที่เหี่ยวย่น เขาโผเข้ากอดลูกสาวแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป ก่อนที่ความลับอันแสนอำมหิตที่ถูกฝังไว้ตลอดยี่สิบปีจะถูกเปิดเผย
“หลังจากที่ลูกไปได้ไม่กี่เดือน… นังแขไขกับไอ้ภพมันเอาเอกสารปลอมมาหลอกให้พ่อเซ็น โอนหุ้นและทรัพย์สินทั้งหมดไปเป็นของพวกมัน แล้วมันก็เอาข่าวปลอมมาบอกพ่อว่าลูกประสบอุบัติเหตุไฟไหม้เสียชีวิตที่ต่างประเทศ… พ่อช็อกจนเส้นเลือดในสมองแตก กลายเป็นอัมพาตครึ่งซีก พอพวกมันได้ทุกอย่างไป มันก็โยนพ่อออกจากบ้านเหมือนหมาขี้เรื้อนตัวหนึ่ง พ่อต้องมานั่งขัดรองเท้าอยู่ที่นี่… ตรงที่ที่พ่อเจอลูกครั้งสุดท้าย เพราะพ่อหวังว่าสักวัน วิญญาณของลูกจะเดินผ่านมาให้พ่อได้เห็นหน้าอีกสักครั้ง…”
รดานั่งนิ่งงัน โลกทั้งใบของเธอเหมือนพังทลายลงมาตรงหน้า ความเสียใจแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่ลุกโชนดั่งไฟนรก! แม่เลี้ยงและพี่ชายต่างมารดาไม่เพียงแต่ใส่ร้ายและไล่เธอออกไป แต่พวกมันยังวางแผนปล้นสมบัติ ทำร้ายพ่อของเธอจนพิการ และหลอกลวงให้พ่อต้องทนทุกข์ทรมานใจแสนสาหัสมาตลอดยี่สิบปี!
ในขณะที่รดากำลังกอดกอดพ่อ ร่างสูงของชายในชุดสูททักซิโด้สุดหรูก็เดินก้าวออกมาจากประตูโรงแรม พร้อมกับกลุ่มบอดี้การ์ด เขาคือ ‘ภพ’ พี่ชายใจทรามที่บัดนี้กลายเป็นประธานบริษัทใหญ่โต ภพกำลังอารมณ์ดีเพราะคืนนี้เขากำลังจะจัดงานกาล่าดินเนอร์เพื่อฉลองการร่วมทุนกับนักลงทุนต่างชาติ แต่เมื่อเขาหันมาเห็นชายชรานั่งขัดรองเท้าขวางทางเดิน เขาก็ทำหน้าขยะแขยง
“ไอ้แก่สกปรกนี่ มานั่งเกะกะหน้าโรงแรมอีกแล้ว! รปภ.! ทำไมปล่อยให้ขอทานมานั่งขวางหน้างานกาล่าของฉัน เตะกระป๋องมันทิ้งแล้วไล่มันไปเดี๋ยวนี้!” ภพตวาดลั่น ก่อนจะจงใจใช้รองเท้าหนังราคาแพงเตะกล่องเครื่องมือขัดรองเท้าของเจ้าสัวธนินทร์จนกระเด็นไปโดนขารดา
รดาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า แววตาที่เคยเศร้าสร้อยบัดนี้คมกริบและเยือกเย็นจนน่าขนลุก เธอจ้องหน้าพี่ชายต่างมารดาที่ไม่ได้เจอกันยี่สิบปี
“แหม… ยิ่งใหญ่เหลือเกินนะ ภพ” รดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบกระด้าง
ภพชะงักกึก เพ่งมองผู้หญิงตรงหน้าในชุดสูทแบรนด์เนมที่ดูมีอำนาจเหนือกว่าเขาหลายเท่า “คุณเป็นใคร? กล้าดียังไงมาเรียกชื่อเล่นผม… ด… เดี๋ยว ท… รดา!? เป็นไปไม่ได้! แกตายไปแล้วนี่!”
“ฉันยังไม่ตาย… และฉันกลับมาเพื่อทวงทุกอย่างของพ่อฉันคืน!”
รดาไม่พูดพล่ามทำเพลง เธอหันไปสั่งบอดี้การ์ดชุดดำนับสิบนายที่ยืนรออยู่ “พาท่านประธานธนินทร์ไปที่เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของโรงแรม เรียกทีมแพทย์ที่ดีที่สุดมาดูแลท่าน… ส่วนฉัน จะเข้าไป ‘ร่วมแสดงความยินดี’ ในงานกาล่าของครอบครัวเสียหน่อย”
ภพหน้าซีดเผือด แต่พยายามทำใจดีสู้เสือ “แกคิดว่าแกเป็นใครฮะนังรดา! แต่งตัวดูดีหน่อยคิดว่าจะมาขู่ฉันได้เหรอ งานนี้เป็นงานปิด สำหรับมหาเศรษฐีและพาร์ทเนอร์คนสำคัญอย่าง ‘อาร์. แอล. โกลบอล’ เท่านั้น ขยะอย่างแกไม่มีสิทธิ์เข้า!”
รดาเหยียดยิ้มเย็นชา ไม่ตอบคำถามใดๆ เธอหมุนตัวเดินนำบอดี้การ์ดเข้าไปในโรงแรมอย่างสง่างาม ทิ้งให้ภพยืนงงและหวาดหวั่นอยู่ในใจ
ณ ห้องแกรนด์บอลรูม บรรยากาศเต็มไปด้วยความหรูหรา คุณหญิงแขไขในชุดเพชรระยิบระยับกำลังยืนพูดคุยโอ้อวดกับบรรดาไฮโซ “วันนี้บริษัทของเรากำลังจะเซ็นสัญญารับเงินร่วมทุนหมื่นล้านจากอาร์. แอล. โกลบอล ค่ะ ต่อไปนี้ตระกูลของเราจะกลายเป็นเบอร์หนึ่งของประเทศ!”
ภพเดินกระหืดกระหอบเข้ามากระซิบผู้เป็นแม่ “แม่! นังรดามันยังไม่ตาย! มันเพิ่งโผล่มาหน้าโรงแรม แถมยังมีบอดี้การ์ดตามเป็นพรวนเลย!”
“อะไรนะ! นังเด็กเหลือขอนั่นน่ะเหรอ! แกตาฝาดหรือเปล่าภพ!” คุณหญิงแขไขหน้าถอดสี
แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้ตั้งตัว พิธีกรบนเวทีก็ประกาศใส่ไมโครโฟน “ขอต้อนรับแขกผู้มีเกียรติทุกท่านครับ และบัดนี้ ถึงเวลาสำคัญที่เราจะได้พบกับ ผู้ก่อตั้งและประธานกรรมการบริหารแห่ง อาร์. แอล. โกลบอล กองทุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดจากวอลล์สตรีท… ขอเสียงปรบมือต้อนรับ ‘คุณรดา ธนินทร์รักษ์’ ครับ!”
ประตูไม้บานยักษ์ถูกผลักออก รดาในท่วงท่าที่สง่างามและทรงพลังก้าวเดินเข้ามาบนพรมแดง แสงแฟลชจากกล้องนักข่าวนับร้อยสาดส่องมาที่เธอ รอยยิ้มแห่งผู้ชนะปรากฏบนใบหน้าสวยคม ขณะที่เธอกวาดสายตามองลงมายังภพและคุณหญิงแขไขที่บัดนี้ยืนอ้าปากค้าง ขากรรไกรร่วงหล่นลงมาจนแทบกระแทกพื้น!
“ร… รดา… คือประธานอาร์. แอล. โกลบอล!?” คุณหญิงแขไขครางเสียงหลง ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบจนทรุดฮวบลงไปนั่งกับพื้น
ภพตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ เหงื่อแตกพลั่ก “ม… ไม่จริง… บริษัทที่เรากำลังจะกู้เงิน… คือบริษัทของนังรดา!”
รดาก้าวขึ้นไปยืนบนเวที รับไมโครโฟนมาถือไว้ นัยน์ตาของเธอแผ่รังสีอำมหิตที่กดดันจนทั้งห้องเงียบกริบ
“สวัสดีค่ะทุกท่าน… วันนี้ ดิฉันไม่ได้มาเพื่อ ‘เซ็นสัญญา’ ร่วมทุนใดๆ ทั้งสิ้น” เสียงของรดาดังกังวานไปทั่วห้อง “แต่ดิฉันมาเพื่อประกาศ ‘เทคโอเวอร์’ และ ‘ยึดทรัพย์’ บริษัทนี้ทั้งหมด! เพราะความจริงแล้ว ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา สองแม่ลูกคู่นี้ได้ทำการปลอมแปลงเอกสาร ยักยอกทรัพย์ และทุจริตจนบริษัทมีหนี้สินล้นพ้นตัว! และหนี้ทั้งหมดนั้น… กองทุนของดิฉันได้กว้านซื้อไว้หมดแล้ว!”
รดาชูแฟ้มเอกสารสีแดงขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะโยนมันลงตรงหน้าภพและคุณหญิงแขไข “นี่คือหลักฐานการปลอมแปลงพินัยกรรม และหลักฐานการฟอกเงินที่ฉันใช้เวลาสืบมาตลอดหนึ่งเดือน… ตำรวจเศรษฐกิจและกองปราบรออยู่หน้าประตูแล้ว!”
สิ้นเสียงของรดา ประตูห้องบอลรูมก็เปิดออกอีกครั้ง ตำรวจนอกเครื่องแบบนับสิบนายกรูกันเข้ามา พร้อมกับหมายจับ
“กรี๊ดดดด! ไม่นะ! รดา! ลูกรดา! แม่ขอโทษ! แม่ผิดไปแล้ว อย่าทำกับแม่แบบนี้เลยนะลูก!” คุณหญิงแขไขแผดเสียงร้องโหยหวน คลานเข่าเข้าไปเกาะขอบเวที ร้องไห้น้ำตาดำปี๋ด้วยมาสคาร่าราคาแพงที่เลอะเทอะ
ภพรีบคลานตามไปกราบแทบเท้ารดา “รดา! พี่ขอโทษ! พี่ตาบอดเองที่ทำร้ายพ่อกับเธอ! เราเป็นสายเลือดเดียวกันนะ ไว้ชีวิตพี่เถอะ พี่จะคืนทุกอย่างให้เธอหมดเลย!”
รดาก้มลงมองเศษสวะตรงหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งความปรานี “ตอนที่พวกแกลอกคราบพ่อของฉัน โยนท่านออกไปนั่งขัดรองเท้าข้างถนน ปล่อยให้ท่านตากแดดตากฝนทนทุกข์มาตลอดยี่สิบปี… พวกแกเคยนึกถึงคำว่าสายเลือดไหม!”
หญิงสาวสะบัดเท้าออกจากการเกาะกุมอย่างแรง “ความเจ็บปวดที่พ่อฉันได้รับ พวกแกจะต้องชดใช้มันในคุกไปจนตาย! และถ้าพวกแกยังมีชีวิตรอดออกมาได้… แปรงขัดรองเท้าของพ่อฉัน ยังรอให้พวกแกเอาไปใช้หากินข้างถนนอยู่… ลากตัวพวกมันออกไป!”
เสียงกรีดร้องขอความเมตตาของคุณหญิงแขไขและภพดังก้องไปทั่วงาน ขณะที่พวกมันถูกสวมกุญแจมือและลากตัวออกไปต่อหน้าแขกเหรื่อไฮโซนับร้อยคนที่เคยมาร่วมประจบประแจง มหาเศรษฐีจอมปลอมถูกกระชากหน้ากากและบดขยี้จนจมดินภายในชั่วพริบตา ไม่เหลือแม้แต่เศษซากของศักดิ์ศรี
การล้างแค้นที่สมบูรณ์แบบได้จบลงแล้ว รดาก้าวลงจากเวที เดินออกจากงานกาล่าที่พังพินาศเพื่อกลับไปที่เพนต์เฮาส์… ที่นั่น มีชายชราผู้เป็นที่รักยิ่งกำลังนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงที่นุ่มที่สุด รอยน้ำตาบนแปรงขัดรองเท้าได้ถูกลบเลือนไปแล้ว จากนี้ไป เจ้าสัวธนินทร์จะได้กลับมาใช้ชีวิตในฐานะราชาอีกครั้ง ภายใต้การดูแลและการปกป้องจากลูกสาวมหาเศรษฐีนี ผู้ที่จะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายครอบครัวของเธอได้อีกตลอดกาล!
